Een jetlag, wat een kakboel. Je zou al kunnen slapen als de zon nog niet onder is en om rond 3 a.m. ben je alweer klaarwakker. Ik probeer mijn lichaam nog in een comfortabele houding te leggen, kwestie dat hij niet enkel wallen te zien krijgt straks.

Als er 1 ding is wat zo heerlijk is aan mijn hoofd, is dat ik me vanalles inbeeld. Zo ook nu. Ik ben helemaal geen Belg meer, ik ben een échte New Yorkse! Zo dus… Koffie zetten, in je appartement? Gijsezot!

Als een échte stap ik om m’n koffie om de hoek, mijn ochtendwandeling van een blok en dat voor de komende 4 dagen. Heerlijk. De prachtige lanen van Upper East waar de zon lichtjes opvalt, de kinderen die in uniform op een stepje naar de plaatselijke private school rollen. (Ja! Een step is daar hip jongens), de business vrouwen die hun hakjes nog eventjes omgeruild hebben voor knalgroene sneakers op weg naar de metro. Ik wil hier wonen!

Vrijdag, 11 A.M.

“where can I take you miss?”

“La Guardia sir!”

Met een half uurtje vertraging komt hij aan, die hij van me. Wat ben ik blij dat ik z’n ondertussen gebruinde snoet zie. Ik begin stilaan te twijfelen of hij niet de hele dag aan het zwembad ligt daar in het verre Houston. Een kleine tussenstop op het appartement en daar gaan we. LeGeeketLeNerd, the NYC edition has begun!

3 blokken stappen, en daar heb je het. Central park. Een blok of 2 verder zwieren we ons meteen op een terras. “Een latté baby?” Yougottalovehim.

Het Guggenheim snel effe binnen, in de giftshop gaan uitpluizen hoe oud het wel niet is, een zoektocht naar een roze tulp voor in m’n haar, proberen binnen sneaken in The National Museum want die dino moet je toch gezien hebben, tegengehouden worden door een neger, é-claires tegenkomen maar ons smaakpapillen toch kunnen beheersen en hop naar Times Square voor een smoothie. Maf! Als advertising girl toch een plaats die je bijblijft.

Nog snel het Moma binnen voor een uur of 2 uiterst intelligente opmerkingen en BAM terug de taxi in.

Een kleine tussenstop om wat badkamerpolicy regels te overtreden, (geen zorgen jongens ik heb hem al lang terug gepakt) en terug de taxi in richting Lower Manhattan voor wat eten in Peep. Een fancy maar betaalbare Thai met wel héél bijzondere toiletten en o-ver-heerlijke Mojito’s!

Wat die toiletten betreft, ge zit letterlijk voor héél het restaurant op de pot. Vreewijsenal.

Na wat mosselen, een slaatje, wat zalm en kip later zijn we klaar voor meatpacking district. Een hippe buurt met de ene club na de andere. Een wodka cola en een gin tonic in een skybar, dat was wat de opzet van de avond. Jammer genoeg niet gelukt wegens gebrek aan doorzettingsvermogen en plamuursel op mijn gezicht, maar we zijn geeïndigd met een ping pong match in een bierbar tegen spanjaarden. No shit!

Ik ben blijkbaar niet de enige die snel vrienden maakt, en niet tegen mijn verlies kan.

Heerlijke avond, heerlijke dag.
Heb ik al gezegd dat ik wil blijven?

WAT NU VERDOMME! Mijn lief, met sowieso meer verstand in zijn bol, oppert om misschien eens aan te bellen. Vree goe idee. Dat ik daar zelf niet kon opkomen.

Ik stap met een bang en klein hartje de straat over, op weg naar die verdamde deurbel. Hopend op een stem uit die parlofoon. Met mijn grote mond altijd, je moest me daar zien staan.

Door mijn hoofd gaan allerhande rampscenario’s. Als een dakloze ronddwalen? The city that never sleeps? Een hotel zoeken maar best zeker? Een kamp bouwen in Central Park misschien? Terwijl ik mezelf begin te vervloeken, druk ik de deurbel in.

En ja hoor! Victoria is thuis! Man, man man. Het zijn erge minuten geweest. Het blijkt zelfs een leuke meid te zijn, die Victoria. We gaan samen en koffie drinken in de starbucks om de hoek, ze vertelt me wat leuke verhalen uit de buurt en vertrekt richting haar bestemming.

Donderdag, 15h30.

Daar zit ik dan. In één van de 350 Starbucks van New York. De city trip waar ik al jaren van droom. Ik ga de bagage droppen, ik spring de douche in en besluit in Central Park te gaan bekomen van het hele gedoe.

Ik dacht zo, dat parkske, dat zal wel meevallen. Je zal wel van de ene naar de andere kant kunnen kijken. Een open vlakte ofzo. Met hier en daar een boompje. Een speeltuintje misschien. Wie weet valt dat vijverke ook wel mee. Is dat nu ZOVEEL GROTER DAN HET ZUIDPARK?

Man.

Helemaal Central Park door tot 5th avenue. Een uur heb ik gestapt om 1/4 van de lengte te overbruggen. Kunt ge rekenen?

Als ik helemaal verdwaald ben, twijfelend of ik de toerist ga uithangen en mijn plannetje ga bovenhalen (jaja, een geprint. opgevouwd enal in mijn tas) zie ik het. De Apple store op de hoek van Central Park en 5th Avenue. Baby… I’m home!

Ha! Shoppingtime! Zo typisch he. Dat is dan een uur of 2 in NY en dat gaat wandelen in Central Park en shoppen op 5th avenue. Een spierverrekking ook meteen in m’n linkervoet. Great.

Overwhelmed, ik vind er geen beter woord voor. Dior, Chanel, Jimmy Choo, Louis Vuitton, Gucci, Prada, en hier en daar een GAP, Zara en H&M ertussen. Rare boel. 40.000 taxi’s rijden er in NYC rond. Ik moet u niet vertellen welke kleur de straat heeft. De sfeer, de geur, de geluiden, de drukte. Ik besef het allemaal nog niet al te goed.

Doodop neem ik de taxi terug en ga ik een slaatje halen om de hoek en kruip ik mijn bed in. Kwestie van die jetlag een poepke te laten ruiken.

Morgen komt hij. Ik heb hem zo gemist.

De vlucht, samengevat.

2 keer eten gekregen, een half boek uitgelezen, 2 films gekeken, 1 keer met een bang hart naar het toilet geweest, 2 krijsende kinderen proberen entertainen en dat vanop 3 meter afstand, 1 uur slaap en 35 spierverrekkingen later… Geland!

Wonder boven wonder ook voorbij de security geraakt, die mannen kunnen lastig doen seg. Duust vragen omdat ik een studio huur, en dat helemaal op m’n eentje. Mopjes maak je daar beter ook niet.

Donderdag, 13u30 NY time. 

“91th and 2nd” zeg ik wild enthousiast tegen de taxi driver. Leuke kerel trouwens. De één of andere franse neger die in New York is blijven hangen en trouwde met een New Yorkse, maar voor hij een paspoort kreeg terug aan het scheiden was.

Ik maak snel vrienden, dat merk je. Komt zeker omdat ik beleefd ben. Of sympathiek. Ik kreeg een halve toeristische toer onderweg en na half uur durende taxi rit van Newark tot Upper East kom ik toe op de afgesproken plaats.

SLEUTEL.

LIGT.

HIER.

NIET.

Geen paniek. Ik bel haar wel eventjes op! 

THIS.

NUMBER.

IS.NOT.

AVAILABLE.

Geen sleutel, geen telefoonnummer.

Daar sta je dan, 6000 km van huis, in god damn New York city. Ik zeg u, ik ben op dat minuutje een jaar of 3 van mijn leven verloren.

Victoria, ge zijt een dikke bitch en uw studio is KAK.

Nou ja, niet helemaal op m’n eentje want een dag later vliegt die hij van mij over uit Houston. For the weekend. Decadente boel eigenlijk.

Donderdag, 5u30 ‘s ochtends. 

Papsiewapsie pikt me op en dropt me ietsje later af op Gent Sint Pieters, waar ik rond 6u15 de trein op moet richting luchthaven. Met de trein zou je er al zijn… Dat spreekwoord is duidelijk ook al redelijk rot en beschimmeld. Ik begin er al aan met pipi in de broek want de ene dag zegt het internet dat ie rechtstreeks rijdt, de andere dag dat ik overstappen moet.

7u15, de luchthaven!

Ruim 2,5 uur op voorhand, er kan niet veel verkeerd gaan denkt een mens.

Inchecken voor Newark gate 6. Gate 6. Maar dat is United? Ik vlieg niet met United. Nog keer gaan kijken. Ja inderdaad, vlucht van 10h10, gate 6, United. Uurtje aanschuiven. “Geen Elke De Vilder te vinden in het systeem, mevrouw”. Ik word behoorlijk zenuwachtig. Na een kwartier zoeken, heeft de uiterst intelligente blondharige drel pas door dat ik aan de verkeerde gate sta. Gate 4, die moet het zijn. Gelukkig geen rij meer. Ahnee, want het is ondertussen al 8u30. “Mevrouw heeft u wel uw ESTA ingevuld?” Zeg-dat-het-niet-waar-is! Ik toon met bibberende handen mijn bevestiging. “Mevrouw, er klopt iets niet. En zonder ESTA geraak je niet binnen”.

wa-ta-fak.

Na wat over en weer gezucht, een hartkloppingsken hier en daar, had madam blondharige drel nr. 2 mijn naam verkeerd ingegeven. Moeilijke naam he seg.
Elke – De – Vilder. Ik zie niet meteen het probleem. Soit. Boarden op B40. Nog snel wat telefoontjes voor het werk en woooosh.

De lucht in en 2 zetels voor mij alleen!

Om de schade wat te beperken, maak ik toch graag wat afspraken. Jullie zijn mijn getuigen dat ik het op voorhand heb gezegd.

Ten eerste, ik ben geen samenslaper. Eerder zo’n trut die na enkele uren haar kleren aandoet, er stiekem vandoor gaat, maar een briefje op het hoofdkussen laat. “Slaapkop! Kus, Elke”. Zoiets. Waarom ik dat doe, is mij ook nog steeds een raadsel. Het gebeurt in een flits. BAM en ik sta aan de andere kant van de voordeur. Pray to God, dat me dat niet overkomt de komende 5 dagen.

Ten tweede, ik drink koffie. Sloten koffie. Ik wens daar geen gezaag over. Bier, dat stinkt nog erger. Om dan nog maar te zwijgen over gin tonics. Ik heb ook een rothumeur ‘s morgens, tot de moment dat die eerste koffie leeg is. Bepaalde activiteiten voor die eerste koffie, zijn dus uit den boze. Ik heb het al duust keer gezegd.

Ten derde, ik weet dat het daar krioelt van de chiqué wijven maar ik ben van plan 5 dagen op vans sletskes rond te lopen. Gelieve u dus niet te focussen op mijn kont, die neemt dan buitengewone proporties aan. Leg de focus op mijn ogen als het even kan.

Ten vierde, ik heb dat al op tinternet gezien, dat is daar geen overdreven groot bed. Hou uw ledematen dus maar dicht bij uw lijf. Ik versta trouwens niet waarom mannen dat doen, dat ene been over jou zwieren ‘s nachts. Dat weegt echt belachelijk veel. Stop daarmee.

Ten vijfde, dat uw Engels beter is als dat van mij, dat is ook maar normaal als part-time-Amerika-inwoner. Neemt dus efkes de moeilijk uitspreekbare woorden voor u, dan kan ik mij efkes zetten lachen en niet omgekeerd.

Ten zesde, als ik op uw systeem begin te werken, zeg het mij vooral NIET. Slikt efkes uw woorden in, vertel een mopje tegen uzelf en ga verder. Ik doe dat ook.

Ten zevende, we zitten BELANGE nog niet op dat punt van de openbadkamerpolicy. Ik weet dat ik u dat enkele weken geleden gelapt heb, maar dat geldt enkel in mijn richting en niet omgekeerd.

Ik denk dat we het wel overleven met deze 7 regels.
En weg zijn we!

Eigenlijk zijn wij 4 typische sex and the city wijven. De andere 2 zouden dat nooit doen, die tik. Zij wel. En daarom hou ik zo van haar. Het ene wijf is wat braver en gaat altijd voor de veilige weg. De andere is nog volop haar weg aan het bepalen en de laatste koos steevast voor de jungle. Ik probeer dan weer een asfaltweg in de jungle te zwieren. Vandaar waarschijnlijk die tik.

Je moet verdomme stoppen met nadenken. Klonk het. Vooral die verdomme kwam nog harder aan dan die tik. Het is pas op zondagavond dat je daarover begint na te denken. Eens de kater van die vrijdag helemaal uit je lijf is. Dan kan je niet slapen, en schrijf je het neer. De enige reden waarom ik destijds begon met bloggenzegik. Dingen van me af schrijven en misschien, wie weet, hebben zij er ook nog wat aan. Met zij bedoel ik dus jou.

Misschien heb jij ook wel een tik nodig van iemand die je lief hebt. Misschien moet jij ook wel stoppen met nadenken. Misschien moet jij ook op zondagavond eens wakker liggen van wat je wijf tegen je zei. Daar in die bar. Na wodka cola light nummer zoveel. Het is immers dan dat de waarheid komt. Bij ons toch.

Ik wou zeggen denk er maar eens over na, maar dat mag je dus net niet doen.

Het is eigenlijk niet meer dan de hashtag #music die ze monitoren en dan verzamelen. Je kan dan in iTunes (begot) een preview (begot) beluisteren. Flauwkes he? Wie een abonnement heeft op Spotify kan dan wel weer volledige nummers beluisteren. Voorlopig, uiteraard nog niet in BE te testen.

Een meerwaarde voor Twitter? Nope. Ik denk het niet.
Een meerwaarde voor artiesten? Nope. Ik denk het niet.

Watdenktegij?

Buiten het feit dat het idee van 2 digiboxen ronduit belachelijk is, men 2 keer geld gaat betalen voor (nog steeds) belachelijk dure mediaruimte ben ik onnoemelijk teleurgesteld in heel die boel. (checkt mijn adjectieven mannekes)

Ik ben er steevast van overtuigd dat het klassieke kanaal, zoals daar is, de televisie pas terug geapprecieerd zal worden als ze keer stoppen met die bullshit en het medium eens deftig heruitvinden.

En met geapprecieerd bedoel ik, terug mediaruimte verkopen zoals ze vroeger was. Duur. Nog duurder als nu. Want je mag wel zeggen dat dat goedkoper is geworden, het blijft (met de waste in het achterhoofd) belachelijke dure reclame. Let op, effectieve reclame. Only for the big ones, of toch niet? Soit.

Stop met scheldwoorden naar elkaar te zwieren, beste mediabedrijven en kabelgozers. En ga constructief op zoek naar een oplossing, en die oplossing is niet 2 digiboxen. Neen. Die oplossing is technologie.

Tadaaah!

Investeer een bom geld. I could not care less waar ge dat geld haalt, doe het gewoon. Investeer in profilering. Onderzoek naar wat ik kijk, wanneer ik dat doe, vanwaar ik dat doe. Analyseer welke reclame ik doorspoel en welke niet, wanneer ik wegzap. Knal er dan mijn profielinformatie bij. En BAM. Schatten aan informatie.

Vervang uw blok van 65 duust minuten reclame door een blok van 1 minuut. Een belachelijk dure 1 minuut dan wel. Niet de moeite om door te spoelen, en gerichte reclame die me zal vasthouden. Ik ben ervan overtuigd dat 1, de kijker dit niet storend gaat vinden en 2, de adverteerder bereid is hiervoor grof geld te betalen. Je kan die minuut zelfs easy toevoegen aan opgenomen programma’s.

Ieder zijn gepersonaliseerd stukje reclame. Kijkt ne keer daar.

En iedereen wint! Ik word geen tonnen reclame in mijn strot geramd die me voor geen millimeter boeit, de mediabedrijven worden er beter van, de kabelgozers ook want mannekes, wat gaan we met z’n allen terug wat liever televisie kijken zoals het was, en de adverteerders (die tenslotte het hele zootje betalen) want ze gaan doelgerichter kunnen targetten.

KAN ER MIJ IEMAND ZEGGEN WAAROM DIT NIET GEBEURT?

Bedankt voor uw aandacht.

Vrijdag.
Fijne dag op Bleed! Hier en daar wat rare speakers, maar het is Bleed voor iets. Afterwork pintjes met @zegmaarbaas, altijd fijn. Uitgaan, niet uitgaan? Uitgaan! Niet uitgaan! Het werd een avond in mijn zetel vergezeld door het internet en een glas wijn.

Zaterdag.
12 uur geslapen! Booya! Werd eens tijd dat. Klaar voor een heerlijke dag. Beetje gewerkt in de voormiddag, in de namiddag tijd voor koffie en familie in de Wasbar. Trouwens, de pop-up van Butik is er nog maar een weekje. De moeite! Snelt u dus nog efkes naar daar voor wat kleren. Dat ge er deftig uitziet voor de lente!

Nog snel een drankje op een terrasje met het lief, iets eten, beetje snoezen in de zetel en hoppa. Feestjestijd! Allemaal de max, tot er de één of andere kakker mijn iPhone uit mijn tas nam. Ja, echt. Doe maar he. Zo iPhones pieken uit sjakossen, very classy. Godverdomme.

Zondag.
Om 6 uur thuiskomen, hard gefrustreerd, zonder iPhone en om 8h30 moeten opstaan om uw lief naar Zaventem te voeren die voor de volle VIER weken veel te ver weg zit voor z’n werk. Ik word daar goed gezind van. Echt.

Ik zweer het u, ik hoop meneer iPhonekakker dat ge hem aanzet vandaag. Dan kom ik een koffie drinken. Als het niet stoort natuurlijk.

Ik probeer mezelf te verplichten wekelijks een inspiratiemoment te zoeken. Ik kies dan een gebied uit, en laat mij een uur total wild gaan op het internet. Vree wijs om te zien, uhum.

www.owloptics.com | Go Hipster! Wat gewaagd, en qua usability misschien niet meteen iets voor een optieker, but i love it.

www.findyourwaytooz.com | Eentje voor de categorie monsterbudget. Gekke boel he? Staat al even online, maar is de mention meer dan waard.

www.360langstrasse.sf.tv | Ah! My all time favorite. Gewoon omdat het zo vuil is. En hoe hard ik ook m’n best doe om een ietwat gelijkaardig concept te verkopen, nobody buys it. Dju toch. Ik zou het graag eens maken.

www.francescobertelli.com | Simple, yet fabulous. Voor de Courier stijl fans!

www.teehanlax.com | Hyperlapse zegt u? Maak ze zelf!

www.beatboxacademy.ca | Bijna een 3D bril nodig. Verwarrend, beetje stom met die drums, maar op de een of andere manier, hou ik er wel van.